Drie keer YES schreeuwen, maar dan geluidloos


Door Erik Molenaar 21-05-2006


Zelden heb ik zo relaxed een halve marathon gelopen als deze halve van de 2e Marathoorn. En dat terwijl ik sinds januari de halve marathon van egmond geen lange afstand meer heb gelopen. Zelfs geen 16.
En dat terwijl de afgelopen twee wijkenlopen in Hoorn, van tien kilometer elk, voor mijn gevoel erg slecht gingen. Waardoor ik ernstig begon te twijfelen over de haalbaarheid van de 21 km op deze zondag. Zoiets verzin je toch niet?
Het is dat ik bij de directie van het bedrijf waar ik werk een bedrijfsteam voor deze halve marathon had geregeld, en dat we ook nog eens kwalitatief goede loopkleding mochten kopen met de bedrijfsnaam. Iets waar we jarenlang om hebben gezeurd, maar wat steeds niet mogelijk was omdat katoen nu eenmaal voordeliger is. Maar katoen, dat loopt voor geen meter!

Afgezegd
Als dat allemaal niet zo was, dan had ik waarschijnlijk afgezegd. Want is het wel slim, aan een halve marathon te beginnen terwijl je niet goed voorbereid bent? Terwijl je af en toe nog wat last heb van de pees tussen linkerkuit en hiel? (geen idee of dat al de achillespees is). Maar ik wist dat als ik rustig loop, het lang aan kan. Mits ik een goede warming up doe, en mijn spieren rustig kan rekken voor de start. Dat zal wel weer psychisch zijn, maar wat is, dat is.
Alles wat ik nog wel kon beïnvloeden ging ook al niet best. Echt vroeg naar bed ging ik de week voor zondag niet. Ook niet op zaterdag. En een paar wijntjes heb ik op zaterdagavond gewoon gedronken. Het enige waar ik rekening mee hield was dat ik zaterdagochtend niet de vaste training met de loopgroep van Frits van der Werff heb gedaan. Om het lot niet al te veel te tarten. Ik voelde die rotpees na woensdagavond namelijk nogal.
Dat ik zaterdagochtend niet meedeed kwam goed uit, want het regende. Zondag was ik op tijd uit bed, heb het hele ritueel doorlopen, waarvan het belangrijkste onderdeel is dat ik naar de wc ga voor een grote boodschap. Iets wat ik zonodig met koffie opwek. Beetje raar praatje maar ja.
Verder zorgen dat je op tijd bent. Dit keer zeker, want we hadden afgesproken dat we als bedrijfsteam op de foto zouden gaan. Dus toen Perry, Ruud, Sander, Gerbrand, Ton en Pieter en ik onze nieuwe outfit aan hadden gingen we naar de plek waar de foto's van bedrijfsteams werden gemaakt. Daar deed een ploeg van Heddes er zó lang over - geintjes, steeds anders poseren, de hoofsponsor dacht zeker dat het zijn feestje was - dat we maar even zijn voorgedrongen. De protesterende mensen van andere klaarstaande Heddesteams vertellend dat we namelijk óók nog wilden lopen. Binnen een minuut waren we klaar. Daar konden ze een voorbeeld aan nemen.

Koolhydraten
Ik at een Born reep voor de koolhydraten. Dat merk had ik noodgedwongen omdat mijn vaste merk er niet was, maar het beviel me erg goed en ik denk dat ik maar overstap.
Warmlopen, rekken, plassen, alle tijd. Ik voelde me niet slecht, maar wel onzeker. Overal zag en sprak ik bekenden. Naast me een mevrouw met een plastic zakje met broek in haar hand en een jasje aan. Leek wat overdreven, maar ze vertrouwde me toe dat ze het altijd snel koud heeft en liet zien dat ze nu ook kippenvel had. Het kanonschot dat de start aangaf - een prachtgezicht vanaf de wal bij de Mariatoren die ooit de echte verdedigingswal van Hoorn was - heeft veel Hoornaars wakker gemaakt. Wij waren het al. En gingen op weg.
Ik nam me voor om niet harder dan vijf minuten per kilometer te lopen. Normaal probeer ik er juist onder te blijven, maar zoals altijd op de 21 km lijkt het me een prachtprestatie als ik die 5 kan vasthouden. Sneller, zeker in het begin, zou funest kunnen zijn.
Al snel bleek dat ook dit keer de instelling het belangrijkst is. Stel je je in op 21, dan is 10 een peuleschil. Doe je mee aan een loopje van 10, dan ben je helemaal kapot en blij dat je die gehaald hebt. Eigenlijk zou je elke 10 moeten gaan lopen met het idee dat je voor de 21 gaat, denk ik wel eens. Maar zo erg jezelf voor de gek houden kunnen volgens mij maar weinig mensen. Ik in elk geval niet.

Snelwandelaar
Ik kwam langszij de snelwandelaar over wie ik al in de krant gelezen had, de 54-jarige Hoornaar Theo Koenis, en vertelde hem met een blik op mijn gps-horloge dat hij op dat moment een tempo had van 5 minuut 6 op de kilometer. ,,Dan ga ik te snel'', zei hij, en zakte af naar 5 minuut 9... Hij zou uiteindelijk de marathon afronden in een tijd van 4.07.03, een gemiddelde van 5 minuut 53 per kilometer. Dat snelwandelen gaat dus écht snel, ik had moeite hem in te halen en achter me zei een vrouw dat ze blij was dat ze hem eindelijk 'te pakken' had. ,,Ja, dat kunnen jullie niet hebben, he?'', zei Koenis. En ik dat hij gelijk heeft. Menig hardloper zal het vervelend vinden dat hij een wandelaar amper voorbijkomt, of er misschien zelfs door wordt ingehaald.

Zeker vanaf 6 km ging het als een tierelier. Kilometers lang liep ik ontspannen, ademhaling goed regulerend, zwaaiend met mijn armen op een ontspannen manier, lage schouders. Beetje voorover buigen. Lekker! Ik had even zo'n zweefgevoel en probeerde dat in gedachten te vergroten door mezelf op te zwepen. Lijkt op drie keer YES schreeuwen, maar dan geluidloos.

Fantastisch
Ik nam de tijd om eens lekker om me heen te kijken. Soms vergeet je als bewoner van deze stad hoe fantastisch die Westfriese dijk is, met links de weilanden en natuurgebieden en rechts het Markermeer en het buitendijkse land. De monumentale dijk is als een lint dat speciaal in dat landschap lijkt te zijn neergelegd om de tweede Marathon van Hoorn doorgang te verlenen. Ruim 1600 lopers in alle kleuren laten het asfaltlint terwijl ik dit denk onder zich doorglijden.

In Wijdenes is het helemaal een feestje, compleet met draaiorgel. Daar komen de mensen je tegemoet die sneller bij het keerpunt waren, en als je zelf de helft bent gepasseerd zie je weer mensen die langzamer gaan. Dus dat is een en al begroeting van mensen die je kent.
Ik merk aan het aantal mensen dat ik joviaal groet dat ik lekker in mijn vel zit en ik voel het ook zo. Al over de helft en het loopt lekker! Wie doet me wat?
Per elke twee kilometer laat ik mijn horloge de 'rondetijd' vastleggen. Dat levert me de volgende informatie op:
2 km 10 minuut 11
4 km 20.22 (laatste 2 km in 10.11)
6 km 30.29 (10.06)
8 km 40.58 (10.29)
10 km 51.24 (10.25)
keerpunt 52.28
12 km 1.01.28 (10.02)
14 km 1.12.05 (10.36)
16 km 1.22.38 (10.33)
18 km 1.33.06 (10.28)
20 km 1.44.50 (11.44)
21, 1 km 1.50.07, 5 minuut 14 gemiddeld per kilometer.

Duidelijk is dat ik redelijk vlot de eerste kilometers deed, en bij het keerpunt een opleving had. Zo voelde dat ook. En in de laatste kilometers ging het erg moeilijk (van ruim 5 minuten per km tot bijna zes). En zo voelde dat ook. Die kuitspier of pees of whatever heeft geen krimp gegeven. Onderweg voelde ik even mijn rechter knie maar dat mocht geen naam hebben.

Wat me net als voorgaande halve marathons vooral moeite kostte was lopen met verzurende bovenbenen. Want die hebben het op een gegeven moment wel gehad. Gelukkig heb ik de ervaring dat je nog kilometers kunt doorlopen met die verzuurde bovenbenen, maar een pretje is het niet. Laat dat dan maar de straf zijn voor het gebrek aan specifieke training voor de 21 km.

Hele vent
Aan de finish voel ik me natuurlijk een hele vent, al zat een eindsprint er niet in en leun ik het meisje dat me de medaille omhangt bijna omver door motorische coördinatieproblemen. Maar dat is snel vergeten als ik alle bekenden zie en spreek die de finish al waren gepasseerd. Een snel parcours en fantastisch weer, bijna onvoorstelbaar na die storm en regen op zaterdag, daar was iedereen het wel eens. Ik ook. Mijn loopgevoel is weer helemaal terug. Yes! Yes! Yes!


06_01_400
Eric ter hoogte van het kerkje van Schellinkhout. Foto Maarten Verbeek


Eric Molenaar
www.molenaar.loopt.nl

verslagen index


 

 
disclaimer - Webdesign by Ferdy