En dan na 2 uur 33 minuten en 36 seconden: DE FINISH!!!!

door Hetty Bakker (18 mei 2008)

Na maanden trainen en een maand verplichte rust vanwege knie
18 mei de halve marathon.

Zaterdagnacht onrustig geslapen, heftig dromen van startnummers die kwijt zijn, van dat ik de start miste en dus als laatste er achter aan moest lopen etc.

Zondag om kwart over tien aanwezig zijn, want we zouden op de foto met de clinicgroep. Daarna rustig inlopen en warm draaien. Het is mooi loopweer. Niet te warm, geen regen en windkracht 4 a 5.

Ik ben gespannen voor de start, zal ik het redden.... shit de sensor van mijn ipod doet het niet, dan maar gewoon muziek. Dat houdt in dat ik tijdens het lopen geen afstand en geen tijd heb.... Ga ik balen Nee, ik laat mijn humeur en loop niet verknallen door een sensor die even weigert zijn werk te doen.

Dan kwart over de elf, het mega harde kanonsschot en we mogen weg. Bij de eerste bocht staat André te kijken. Ik zie hem op 15 km weer. Tot straks!

Ik kom niet lekker in mijn loop en in mijn ademhaling. Van de zenuwen en het goed willen doen.... Jeetje Hetty zet dat goed willen doen toch eens van je af zeg ik tegen mezelf.

`Opeens` is daar het 5 km punt en even daarna een verzorgingspost. Klein beetje water. Door naar de tien en kort daarachter het keerpunt voor de 21,1 km.
Ik begin op 7 km mijn knie te voelen. `Niet aan denken` schiet er door mijn hoofd, rustig doorlopen.
Bij de 10 km neem ik een bekertje water aan en wandel een stukje, dat is bij Schardam. `Niet wandelen, Hetty, doorlopen` Ik ken hier toch niemand.... Maar daar zitten Meindert en Lida op het balkon foto´s maken. Geweldig, die zie ik zo nog een keer als ik weer lanskom op de terugweg.

Onderweg kom ik veel mensen van de Loopgroep tegen en we moedigen elkaar aan. Leuk is dat en dat geeft een kick, net als al die mensen die je niet kent, die voor je klappen en je toejuichen. Dat geeft je echt vleugels.

Op de 15 km zie ik André lopen. Hij komt naar me toe, blijft bij me wandelen en voorziet me van banaan en shake en een reepje. Ik vraag hem of hij bij me wil blijven fietsen tot het Park, want ik begin mijn knie toch wel heel erg te voelen. Tussen ongeveer 17 en 19 km loop ik 3x een dertig meter. Mijn knie protesteert erg hard, maar mijn hoofd zegt `Je kan me wat, maar ik loop toch echt over de finish!!!`

Laatste drinkpost, José vraagt hoe het gaat. Ik zeg "Ik moet niet zeuren het is LEUK!" Nou, zegt ze , loop dan maar door want het wordt alleen maar leuker!!

Bij ´t Park staan Jarno en Koen me op te wachten. Op het Breed staat de man van Jurria me aan te moedigen en Anne (een meisje bij Benthe uit de klas). Op de Grote Noord staan een aantal mensen die ik niet ken me zo hard aan te moedigen, dat ik in de Nieuwsteeg gewoon op adem moet komen omdat ik bijna overmand wordt door emoties. Dit is het dus, de laatste loodjes, nog anderhalve kilometer en dan is daar de finish. Ruud komt even naast me fietsen en ik kan nog met hem praten.

Ik weet dat Hans en Marga op de Draafsingel staan. Wat heerlijk hen te zien en ik krijg weer een kick. Door de Oosterpoort en de Kleine Oost op, ja hoor, ik word gezien door de groep bij Willem Kluft voor de deur , ik word weer toegejuicht en Jos roept dat hij trots op me is.
Ja ik ben ook trots op mezelf!
Ik hoor de speaker al van de finish. Bij het bruggetje naar de Grote Oost, GEWELDIG!!! daar staan Hans en Marga weer, of hebben ze dubbelgangers

Dan de laatste honderden meters. Ik kan er nog een kleine versnelling uit persen.
De speaker roept me al binnen. Ik hoor mijn naam over de Rode Steen en Grote Oost schallen. Dit is echt een súper moment. Ik kom door de finish en hoor Tineke naar me roepen, ik zie haar niet. Ik zie meteen Linette en ik omhels haar en mijn tranen lopen over mijn wangen, wat ben ik moe en wat ben ik TROTS!!! Ik weet mijn tijd niet, maar goed die lees ik morgen wel in de krant denk ik en dan.... daar staat André met een prachtig boeket rozen. En dan eindelijk het lang besproken patatje van Van Ree, met Linette. DE beloning.

Ik ben trots op mezelf. Ik ben mijn lijf dankbaar dat ik de halve marathon heb gelopen.
Ik ben André dankbaar als persoonlijke verzorger en in al de maanden vooraf heb ik kunnen trainen tussen de bedrijven door en was hij er meestal voor de kinderen.
Ik ben de Loopgroep Hoorn dankbaar voor de geweldige clinic. En alle, alle mensen die me een hart onder de riem hebben gestoken met vooraf sms, mail, krabbels, telefoon of persoonlijk. Ik hou van jullie allemaal!

 
disclaimer - Webdesign by Ferdy