Avrasya Maratonu, Istanbul, oktober 2003

Marathon in Istanbul over twee werelddelen, 
door Theo Danenberg.

Op 19 oktober 2003 vertrekt er een groepje van twaalf mensen naar Istanbul; zeven van hen gaan de Eurasia Marathon lopen, waarvan 3 hun debuut maken.
Twee mensen lopen mee op de 15 km.
Lees verder voor hun avonturen.

 

Opgehaald door Taxibedrijf Haulo om 6.00 uur vrijdagmorgen op naar Schiphol om daar om 7.30 uur aan te komen. Dit was het begin van D.D. off oftewel Dirk’s Off Day (Haasbroek). Inchecken en nachecken ofwel je hele koffer op z’n kop (toen had hij hem nog).

 

Aangekomen in Istanbul eerst iedereen uit de kreukels gehaald, door gebrek aan beenruimte werden wij opgevouwen vervoerd. In Istanbul was de koffer van Dirk helaas al door ene vage mijnheer De Vries meegenomen, zodat wij nog langer op de luchthaven moesten blijven.

 

Daarna door reisleider Hakan, die vrolijk Nederlands spreekt, opgehaald met de bus en op naar Hotel Sapphire. Vriendelijke mensen en mooie kamers met goede bedden. Opgefrist en de stad in om te gaan eten. De warrige eethuiseigenaar wist zich op onnavolgbare wijze onduidelijk wist te maken. De drank was goed en met een loep was er ruim eten waar te nemen. Overdaad schaadt, dus maar niet teveel gegeten.

 

 

Dag 2


’s Morgens lekker rustig opgestaan en goed ontbijt genoten in het hotel. Wij hadden tot 5 uur ’s middags de tijd om ons startbewijs op te halen, dus ook alle tijd om eens de eerste indrukken van de stad op te nemen. Bij de oversteek van de brug over de Haliç (Golden Horn) viel het ons op, dat kon gewoon niet missen dat de grootste hobby hier, buiten triktrak, toch wel vissen is. Rijen dik stonden ze langs de waterkant en alles wat gevangen werd ging zo de bakpot in.

 

Je werd overlopen door pistachenotenverkopers en allerlei andere handel slijtende straatventers. Tijdens onze wandeling langs de Bosporus richting Besiktas zag je de meest ARBO-onvriendelijke bouwsteigers en bouwactiviteiten die je daar maar kunt bedenken. Zo waren ze op de 5e etage van een gebouw gewoon boven het winkelende publiek een kozijn (aluminium) omhoog aan het hijsen met een touw, evengoed nog vrolijk naar ons zwaaiend. 

 

Ruim op tijd om 14.30 uur waren wij bij het inschrijfbureau, waar ontzettend behulpzame mensen ons hielpen met de startnummers. Voorzien van stempels en posters besloten wij, omdat het begon te regenen, met de taxi terug te gaan richting hotel.

 

Hierna even opgefrist en naar de Egyptische bazaar gelopen. Een ongelofelijke hoeveelheid kraampjes, kleedjes, winkeltjes en bakfietsen met allerlei handel en een gigantische mensenhoeveelheid. Maar de mensen, hoewel aandringend voor hun handel, bleven vriendelijk. Cees kreeg een verkoper van lekkere luchtjes zelfs zo ver om een eind met hem mee te lopen, om de aan hem te verkopen producten over te dragen voor een zacht prijsje. 

 

Na de markt terug naar het hotel om hierna richting de brug over de Golden Horn te gaan waar netjes uitziende restaurants zijn. Hakan O., naar zeggen de eigenaar, wist ons na lang aandringen zijn toko binnen te kletsen na een vooraf afgesproken prijs. Het eten was redelijk maar niet echt warm. Toen werd het tijd om ons hotel op te zoeken, aangezien wij de volgende morgen om 5.30 uur op moesten staan voor een vroeg ontbijt.

 

 

01_02_20001_03_20001_01_200

 

Om 5.30 uur ging onze telefoonwekker af. Zo konden wij om 6.00 uur ontbijten om in ieder geval op tijd bij het vertrekpunt tevens finish te zijn. Daar zouden de bussen, en dat waren er gigantisch veel, om uiterlijk 7.30 uur vertrekken. Zodoende stapten wij om 6.30 uur in de taxi om in ieder geval op tijd te zijn voor de bus. In de bus werden de tassen gelabeld en gingen wij naar de startplek. Omringd door een ING-groep van 72 man stonden wij met duizenden anderen aan de start. Verbazend was het om te horen dat ze de lopers van Loopgroep Hoorn overal tegenkwamen en zelfs de roemruchte Rob Reiss was in Istanbul bekend.

 

Waar ze in Amsterdam en Nijmegen bij bosjes toiletten hebben, moest je hier en masse de bosjes in voor je toilet. Bij de start veel geldlopers uit Afrika en rondzwevende helikopters. Om 9.00 uur dan toch uiteindelijk het startschot voor de marathonlopers en de lopers van de 15 kilometer (Carin van Bockmeer en Patrick Swinkels). De marathonlopers Wim Corbijn, Dirk Haasbroek, Dirk Exalto, Cees Rood, Jos van Bockxmeer, Bert Greuter en Theo Danenberg. 

 

Volgens het parcourskaartje was het eerste stuk glooiend en de rest redelijk vlak. In de praktijk was het zo, dat waar geen gat in de weg zat was alles vlak maar wel behoorlijk glooiend. Ieder ging op eigen tempo weg en onderweg waren er, zeker op het eerste stuk, complete gezinnen aan het hardlopen op het meest vreemde schoeisel wat je kunt bedenken. De zon scheen volop en het tempo ging lekker. Onderweg werd er water te koop aangeboden, wat op zich al heel ongebruikelijk is. Maar de verzorgingspunten waren goed verzorgd. Net als bij andere lopen zag je hier ook duidelijk ongetrainde lopers zich finaal over de kop lopen. 

 

De route, die wij gingen, liep gewoon over de afgezette hoofdverkeersader van Istanbul richting het vliegveld en langs de Zee van Marmares weer terug. Na zo’n 35 km kwam Cees Rood monter voorbij speren en vroeg mij hoe het ging. Prima zei ik en wenste hem verder succes. Vrij rap nam hij dan ook meer afstand. Onderwijl kwamen aan de andere zijde van de vangrail Jos, Bert, Dirk H., Dirk E. en Wim voorbij lekker op eigen tempo. De man met de hamer bleef vooralsnog weg voor mij, maar voor diverse mensen om mij heen waren zij meedogenloos. Het 40 km-punt kwam zo ook al lekker in zicht en nog een paar km te gaan. En dan zie je in de verte een boog met het woord finish en denkt er te zijn. In je achterhoofd weet je dat je finish in het Besiktas-stadion is, dus dat je nog een stukje verder moet. Je gaat de hoek om bij het stadion en ziet dan een vies gluiperig schuin omhooggaand pad. Maar als je dan denkt nee hè ook dat nog, hoor je onze supporters Judith, Dineke, Sylvia en Carin je aanmoedigen en dat geeft je weer nieuwe energie.

 

Je gaat dan de hoek om nog iets meer omhoog om daar plots je naam te horen van Andrea en Niels, de speciaal overgevlogen fans van Wim. Dan kan je helemaal niet meer stuk. Je gaat de tunnel van het stadion binnen om daar enthousiast door duizenden fans van verschillende nationaliteiten over de finish geschreeuwd te worden. Eindtijd 3.21.36. De snelste loopgroeper was echter Cees Rood in een toptijd van 3.19.12 een dik PR en een toptijd voor zo’n lastig parcours. En dat voor een eerste marathon. Jos van Bockxmeer kwam bekeken lopend uit op 3.39.23. Bert Greuter voorgeprogrammeerd op 4 uur kwam uit op 3.58.27. Dirk Exalto kwam binnen op 4.09.18. Wim Corbijn in zijn eerste marathon lekker gelopen binnenkomend in 4.29.49, een PR dus. Dirk Haasbroek ook in zijn eerste marathon binnenkomend op 4.34.14 ook een PR.

 

01_04_200 01_05_20001_06_200

 


Na afloop kregen alle deelnemers een tas met een mooi shirt, idem medaille en certificaat. Dirk H kreeg nog een mooie toegift door ook nog zijn koffer terug te krijgen. Het afgeladen stadion waar ook de volledige regering aanwezig was, was prachtig aangekleed en ook de zangeressen en band, die wij zaterdag op de bazaar compleet met filmploeg waren tegengekomen en een beroemde band in Turkije bleek te zijn. Omhangen met medaille en voorzien van nieuw shirt met de Euraziën marathonopdruk gingen wij, nadat iedereen gefinisht was, gezamenlijk naar de uitgang na eerst nog in de UEFA-ruimte onder het stadion te zijn geweest. Carin voorzag ons daar van pannenkoeken met jam om ons weer van nieuwe energie te voorzien. 

 

Onderwijl onze pannenkoeken nuttigend kwamen er nog heel wat marathonlopers op hun laatste adem richting streep. Daar werden ze door de organisatie, die zijn zaakjes voor elkaar had opgevangen en weer opgefrist. Na de pannenkoeken zijn wij gezamenlijk naar het inschrijvingsbureau gelopen, waar wij via onze registratienummer onze tassen met droge kleren keurig terugkregen.

 

Hierna een taxi gepakt om zo terug te gaan naar het hotel. Daar aangekomen eerst eens even lekker gedoucht en op bed gehangen als ware topsporters. ’s Avonds met onze speciale gasten Andrea en Niels in het hotel gegeten en nog een lekker verdiend biertje gedronken in de lounge.

 

 01_07_20001_08_20001_09_200

 


Theo Danenberg


Dag 3 oftewel D-day

 

 
disclaimer - Webdesign by Ferdy