Swiss Alpine Marathon, juli 2003:
een "hoogtestage" in Zwitserland


door Theo van Vliet

 


Het is ruim een jaar geleden, dat ik er door Rogier op attent werd gemaakt dat er een leuk artikel in de Runnersworld stond over de Swiss Alpine Marathon. “Echt iets voor jou”.
Rogier beloofde me het artikel bij de volgende trainingsavond mee te nemen. Na het lezen ervan was ik onder de indruk en dacht: “ik bewaar in ieder geval het e-mailadres, je weet maar nooit”. Ik scheurde het uit en legde het neer bij de overige informatie van loopjes. Het duurde immers nog een jaar voordat de loop weer werd georganiseerd.
Na een half jaar vroeg Lyda wat ik met dat afgescheurde briefje moest. Nou eh, ja eh, het leek me wel leuk om daar aan mee te doen.
“Geen sprake van. Eerst een marathon, dan een 60 km en nu een 78 km. Straks wil je nog een 100 km lopen!” Maar ik dacht: het duurt nog een half jaar om eraan te wennen. Dus het afgescheurde briefje bleef in zicht.

 

02_01_480

 

De periode van vakantie kwam in zicht, dus toch maar weer eens geprobeerd. Er was in Davos tenslotte ook een 30 km, een makkelijke 42 km en een zware 42 km naast de wat zwaardere 78 km.
Ik stelde voor om een vakantie te plannen naar Davos. Daar kijken hoe de conditie is en dan een beslissing te nemen over de te lopen afstand. Aansluitend op dat weekje Zwitserland een weekje Italië om uit te rusten.
Dat voorstel werd aangenomen, maar het was inmiddels al eind juni en als je dan toch voor jezelf besluit om voor de ultra 78 km te gaan, dan moet er getraind worden. Ik had wel wat ervaring opgedaan tijdens de Jungfrau Marathon (1997), maar volgens de kenners is de Swiss Alpin toch wel even ietsje zwaarder.
De ervaren ultraloper Ben Mol (200 marathons) vertelde me, dat de eerste 40 km wel meevallen, maar dat daarna het echte werk begint, dus is voor noorderlingen de aangewezen plek om te trainen “Schoorl”. Ik heb dan ook het bekende rondje van de donderdagavonden vele malen gelopen.

 

Startplaats Davos is een leuk plaatsje, waar het op deze vroege zaterdagmorgen (26 juli) erg bedrijvig is. De meeste lopers lijken opvallend ontspannen en bij een temperatuur van zo’n 15 graden (07.00 uur) hebben de meesten relatief weinig extra kleding aan.
De organisatie heeft kosten noch moeite gespaard en legt de lopers in de watten (à E 95,00 startgeld).
Reeds hier staan sportieve versnaperingen klaar.
Ik begeef me om 07.50 uur naar de start, geef Lyda een dikke zoen en sluit achteraan. Het startschot wordt om 08.00 uur gelost en op de klanken van Vangelis komen de ca. 1000 lopers in beweging.
De eerste vlakke kilometers zijn aangenaam om in het ritme te komen, maar wat wordt het ritme? Dat is na precies 40 km erg duidelijk. We zijn dan in het plaatsje Bergün; vergeet het ritme maar. Er volgt een steile beklimming (Keschehütte, 2636 m) en is de allerlaagste versnelling nodig. Gaat dit de hele tijd zo door? Mijn benen protesteren en ik ga over in wandeltempo, ook vanwege de rotsblokken en keien. Van hardlopen is geen sprake meer en een langgerekt lint kruipt langzaam omhoog. Het is nog net geen klauteren. Af en toe ga ik aan de kant om achtervolgers te laten passeren, dat geeft me de gelegenheid om te genieten van het uitzicht.
Op 50 km zie ik in de verte een geel shirt. Zou er dan toch nog een loopgroeper meedoen? Ik zet even aan voorzover dat nog mogelijk is, maar bij het passeren staat hij stil, hangt voorover met zijn armen langs z’n lijf. Het blijkt geen loopgroeper te zijn, want op zijn shirt staat “Sexbutik Hamburg”. Misschien heeft hij onderweg ergens aan gedacht en moest hij het bekopen.
Na het bordje 55 km volgt de Panoramatrail richting Scalettapas. Het hier onmenselijke parcours telt alle soorten ondergrond met losliggende plakken leisteen, keien en rotsen als lastige hindernissen.
De brandende zon, het is inmiddels 25 graden, zorgt ervoor, dat de lijven van de meeste lopers in brand staan. Steeds meer lopers wandelen verdwaasd over een route die begeleid wordt door een alsmaar heen en weer vliegende helicopter. De ijle lucht voert een ongelijke strijd met brein en longen.

 

Op 60 km is de Scalettapas en dan kunnen we aan de afdaling beginnen. Ik neem de tijd om de veters van mijn schoenen wat strakker aan te halen, pak nog wat eten en drinken en begin aan de afdaling. Ook hier moet ik heel geconcentreerd lopen. Voor ons in het dal ligt het plaatsje Dürrboden en ik geniet van het fraaie uitzicht en voel me nog steeds goed.
Nog 13 km volgen door de Alpenweide waar ik in een lekkere cadans kom op weg naar Davos. Het fraaie landschap en het prachtige weer zijn een genot voor de lopers en op dit laatste stuk heeft de plaatselijke bevolking wat extra drinkposten ingericht en dat kwam bij deze temeratuur goed van pas. Nog bedankt Zwitsers!
Nog 3 km. Het bordje 75 km zijn we gepasseerd, de speaker is al te horen en een muzikaal ensemble, voorzien van koebellen, die veel sfeer en steun bieden, begeleiden ons op weg naar de finish. Dan op 400 m gaan we de baan van Davos op en ik werd opgezweept door het publiek om er nog een eindsprint uit te halen en ik ben gelukkig met de laatste bevrijdende en emotionele meters.
Als beloning voor deze ultraloop krijg ik een fraai t-shirt uitgereikt.

 

Lyda maakt de veters van mijn schoenen los, want ik heb inmiddels wat kramp in de kuiten. Ik praat nog even met een Duitse medeloper over de onvergetelijke ervaring... het prachtige landschap, de zwoegende lopers, de steile bergpaden, de rinkelende koebellen, de vermoeidheid, maar ook over de voldoening.
Is dit alles de moeite waard? Jazeker, voor wie geen bezwaren heeft tegen een marathon mét een stevige bergwandeling.
Swiss Alpin Marathon, tijd: 9.42.44

 

Oh ja, het internetadres: www.alpine-davos.ch

 

Theo van Vliet
juli 2003.

 
disclaimer - Webdesign by Ferdy